Met terug werkende kracht, de laatste dagen op het Noordereiland, 3 januari - 8 jan 2011

Inmiddels (7 feb) zitten we al lang en breed op het Zuidereiland (waar we over een aantal daagjes alweer vertrekken om terug te gaan naar Noord), maar ja, ons laatste verhaal was al weer even geleden, dus tijd voor een tussentijdse update. Bij het vertrek uit de Rotoruaanse eierlucht uit het vorige verhaal zijn we, op weg naar de nog sterker ruikende eierlucht van White island, ook nog een kijkje gaan nemen op de Hobbiton movie set uit, jawel, heel fout, The Lord of the Rings (hier ook wel LOTR genoemd). We waren niet van plan er heen te gaan, maar een medereizigster vertelde ons tijdens oud & nieuw dat alle hobbit holes weer helemaal mooi waren gemaakt omdat men binnenkort gaat starten met het filmen van The Hobbit. Normaal zat je namelijk tegen een stel grijze betonnen gaten in heuvels aan te kijken, omdat men vergeten was om te bedingen dat de relikwieën mochten blijven. Die zijn dus allemaal vernietigd. Niet echt een uitzicht om geld aan te spenderen. Maar nu alles weer is opgebouwd met tuintjes, gordijntjes, deuren, etc is het het wel waard. Ze had ons wat foto's laten zien en die zagen er inderdaad erg leuk uit. Dus wij er toch maar heen. Erg leuk om over een movie set in opbouw te lopen. Toen wij er waren was nog niet bekend wanneer men zou gaan starten met het filmen van The Hobbit, maar in de krant stond laatst dat ze 14 feb gaan beginnen. Ook de casting is gestart, maar we schijnen wat te groot te zijn om voor hobbits door te kunnen gaan (max lengte voor de casting was iets van 1.50m). Wel raar om door Hobbiton te lopen als je je er vanuit de film echt helemaal niks van kan herinneren. Maar gelukkig hadden we daar de gids voor om te vertellen welke scenes waar zijn opgenomen en waar de scenes over gingen (andere mensen herkenden zelfs welk huis van welke hobbit was!). Helaas waren er geen verklede Gandalf's of Frodo's in onze tour groep, wat ook schijnt voor te komen. De opmerkzame weblogbezoeker heeft opgemerkt dat er geen foto's van Hobbiton op onze weblog staan. We hebben ze wel, maar dankzij een leuke clausule van de filmmaatschappij mag je ze niet op internet zetten. Maar ja, je kunt natuurlijk ook de LOTR film kijken of straks The Hobbit, om te weten hoe het er uit ziet:) In ieder geval voor alle LOTR-fans, als je ooit van plan was Hobbiton te bezoeken, ga dan snel nu alle decoratie er nog is.

Na Hobbiton dus White Island, bij Whakatane. En wat toen? We vonden dat het tijd werd om maar eens naar het Zuidereiland te vertrekken, dus via internet de goedkoopste boot voor ons en onze auto geboekt. En nu dus de resterende dagen op het Noordereiland zo goed mogelijk vullen. Eigenlijk wilden we nog graag naar Lake Taupo, waar een gave dagwandeling zou moeten zijn (Tongariro Alpine Crossing). Een blik in de krant vertelde ons echter dat de weersvoorspelling voor regio Taupo de komende dagen erg nat en bewolkt zouden zijn. Dan kun je de schitterende uitzichten dus wel vergeten. Misschien nog iets voor als we weer terugkomen op het Noordereiland, maar nu dus maar even niet. In plaats daarvan zijn we naar de Waitomo Caves gegaan om daar de glow worms te bezichtigen. Dit was zowel het dieptepunt als een van de hoogtepunten van onze reis tot nu toe. In de caves mocht je geen foto's maken wegens copyright. Kan dat op natuur?? Ze zijn nog erger dan die filmjongens... Maar waarschijnlijk is het om te voorkomen dat de buitenwereld kan zien dat ze de cave totaal verprutst hebben door hem helemaal te betegelen met grote tuintegels. Vreselijk. En ook een beetje raar als je dan vervolgens een praatje gaat houden over hoe belangrijk het is dat niemand de cave aanraakt omdat we anders de stalagmieten en stalactieten kapot zouden kunnen maken. Eigenlijk redelijk beschamend. Ook stond de volgende groep al in onze nek te hijgen, wat ook niet ten goede komt aan het klimaat in de grot. Beetje fabriekachtig. Lean? ;) Toen we na 10 minuten in het donker zonder gids en zonder tekst en uitleg eindelijk in ons bootje mochten stappen (ow, stonden we daar op te wachten...) werd de tour eindelijk echt interessant. Geruisloos over het water met boven ons, waar je ook keek, allemaal kleine blauwe lichtjes. Prachtig!!! Nog nooit zoveel glow worms bij elkaar gezien. Deze dag hebben we afgesloten met een heerlijk diner op het balkon van restaurant HUHU, met uitzicht op de bergen. Deze kunnen we echt iedereen aanraden.

De volgende stop was Hastings. We rijden nu echt kriskras van west- naar oostkust, we hebben nog maar een paar dagen en een paar dingen die we graag willen zien/doen, maar die dingen liggen niet echt heel handig ten opzichte van elkaar. Hastings was onze uitvalsbasis voor een wijntour in de regio Hawke's Bay, die bekend staat als de tweede wijnregio van Nieuw Zeeland (na Marlborough). Vanwege het klimaat zijn ze in Hawke's Bay in staat om een heleboel verschillende druivensoorten te verbouwen. De wineries liggen echter nogal ver van elkaar, dus een tour leek ons een goede optie in plaats van zelf rijden. Onze favo winery in deze regio is nu Moana Park, een kleine winery met erg lekkere wijnen. Ook gebruiken ze zo min mogelijk sulfiet (de winemaker heeft een sulfietallergie) en maken ze gebruik van de wilde gisten op de druif, wat het wijnmaakproces moeilijker maar ook interessanter maakt. De wijn is zelfs vegetarisch, omdat ze geen gelatine of andere dierlijke producten gebruiken om de wijn te klaren.

Vanuit Hastings zijn we de volgende dag naar Wellington gereden om daar 's avonds laat pas te arriveren. Ondanks dat de ferry de volgende dag op tijd vertrok (8.25) leek het ons erg leuk om toch van het aanbod van Niels en Hanneke gebruik te maken om een drankje bij hen thuis te komen drinken. Zij zijn een paar maanden geleden naar Nieuw-Zeeland geëmigreerd om in Wellington in een leuk huisje met geweldig uitzicht te gaan wonen. Ze hebben ook een zeer up-to-date weblog http://www.nielsenhanneke.blogspot.com/, waar eveneens het bewijs van ons bezoek in fotovorm is vastgelegd. Wel heel grappig om op zo'n manier oude bekenden tegen te komen (Ilse en Niels kennen elkaar van de basisschool, daarna elkaar in de studententijd nog een keer tegengekomen in een trein naar Zwolle/Groningen en bij toeval een jaar geleden ofzo op LinkedIn geconnect. En via posts op LinkedIn uitgenodigd. En zo kan het zijn dat je wordt uitgenodigd voor een hele gezellige avond. Het slaaptekort namen we maar op de koop toe :)

Dagje weblog updaten

Lieve allemaal,

Aangezien onze overnachtingslokatie een zeer lucratieve internetdeal voor ons heeft (10 NZ dollar voor onbeperkt internetten gedurende het hele verblijf van twee dagen) hebben we onze fotocollectie doorgeploegd en onze weblog maar even bijgewerkt. Het resultaat is dat nu de foto's van onze avonturen op de Franz Josef Glacier, in Queenstown en Haast zijn gepost.

Binnenkort komt er misschien ook weer een verhaaltje. Maar eerst verder reizen. Het weer betrekt hier, dus wij gaan. Dat reizen per weerbericht bevalt ons tot nu toe erg goed :)

Groetjes Ilse & Rinse

Wat een dag…

Wat kan er allemaal gebeuren in een dag? Veel, zijn we gisteren achter gekomen...

We hebben al een aantal dagen wat startproblemen met onze auto. Gelukkig slaat de auto wel steeds aan, maar het lijkt steeds moeilijker te gaan. Op vrijdag 14 januari arriveren we aan het begin van de avond in Franz Josef, aan de westkust op het zuidereiland, nadat we die dag hadden zitten zweten omdat de auto op een of andere parkeerplaats onderweg wel heel langdurig en hardnekkig weigerde te starten. De volgende ochtend bellen we met Scotties (de verhuurmaatschappij) om te vragen wat we moeten doen. Daar krijgen we te horen dat we op de ‘worst possible place in New Zealand' een autoprobleem hebben. Goed getimed dus! De oorzaak kan blijkbaar van alles zijn, namelijk een belt, alternator, etc. etc. Aangezien ze alleen originele Mazda onderdelen op de auto willen hebben en wij op een afgelegen plek zitten kan het wellicht een paar dagen gaan duren voordat we weg kunnen. We krijgen het advies een paar startkabels aan te schaffen en naar Queenstown (5 uur rijden) te gaan. Dat is echter wat lastig, aangezien we eerst nog de gletsjer Franz Josef opgaan. Na wat aandringen mogen we toch op zoek naar een mechanic in het dorp. Daar blijkt het allemaal minder ernstig te zijn dan aanvankelijk gedacht. De accu wordt vervangen en de auto start weer als vanouds. We hoeven zelfs niet de reparatie voor te schieten. De factuur gaat rechtstreeks naar Scotties. Binnen twee uurtjes rijden we fluitend weg bij de garage. Goed geregeld dus!

Aan het begin van de middag melden we ons bij Franz Josef Glacier Guides. We hebben een helihike geboekt. We worden met een helikopter op de gletsjer afgezet. Daarna volgt een wandeling van twee uur op het ijs. Het vliegen met de helikopter en de wandeling op de gletsjer zijn waanzinnig! Tijdens het wandelen maken we uiteraard foto's. Echter, op een gegeven moment geeft de camera een foutmelding. Geheugenkaart is niet goed. Flink balen, want het is een gloednieuwe 8 gb kaart. We halen ‘m uit de camera, blazen op het contact (alsof dat helpt...) en stoppen ‘m terug in de camera. Hee, hij doet 't weer! Niets aan de hand dus.... totdat we later op onze kamer de foto's van de camera halen en meer dan de helft van onze gletsjerfoto's zijn verdwenen! Argh #$%@! Snel internetminuten gekocht, en na een paar minuten zoeken op internet vinden we een programmaatje genaamd ‘Zero Assumption Digital Image Recovery'. Deze zou in staat moeten zijn om foto's van beschadigde geheugenkaarten te halen. Rinse sluit het spul aan op de computer en laat het programmaatje z'n werk doen, als Ilse iets later tot de ontdekking dat haar portemonnee (inclusief creditcard, betaalpassen, etc.) weg is!

We halen de hele kamer overhoop. Rinse's tas, die mee was naar de gletsjer, wordt binnenstebuiten gehaald. Niets! Hij zal toch niet op de gletsjer uit onze tas zijn gevallen... Het is 18:50 uur als Rinse belt met Franz Josef Glacier Guides. We hebben mazzel, ze zijn nog 10 minuten open en ja, belangrijker nog, ze hebben Ilse's portemonnee gevonden! Als een speer erheen gerend en de boel opgehaald. Alle passen zaten er gelukkig nog in. Om te vieren dat we de portemonnee terug hebben vinden we dat we een etentje hebben verdiend (heerlijke pavlova hier!). Eenmaal terug op onze kamer, het is inmiddels rond 23:00 uur, staat het laptopje nog keurig te zoemen. Het programma om de foto's terug te halen is bijna klaar. Hij heeft in totaal meer dan 900 foto's van de geheugenkaart weten terug te halen, waaronder de verloren gewaande Franz Josef gletsjerfoto's! Deze zullen we binnenkort op de website zetten. Blauw ijs. Heli's. Foto's en credit cards terug. Wat een dag!

Rinse & Ilse

Vulkanen en rotte eieren

Ja, de doorgewinterde Nieuw Zeeland reiziger weet dan precies waar we het over hebben. Daar gaan echter we zo verder op in. Eerst even wat we de afgelopen periode hebben doorgemaakt.

De kerstperiode is druk in Nieuw Zeeland. Niet alleen komen europeanen en andere wereldreizigers naar Nieuw Zeeland, maar ook de Kiwi's zelf gaan op vakantie. Echter, wij presteerden het om in een totaal verlaten hostel te gaan zitten. Ons kerstdiner is gered door banana bread en echt engelse trifle, die we van de inwonende schoonmaakster (lees: ‘werkende' backpacksters) kregen.

Wat doe je met kerst? Naar het strand natuurlijk! Terwijl de Kiwi's gezellig thuis kerstlunchen met de familie konden wij rustig genieten van Cape Reinga, waar een oceaan en zee tegen elkaar botsen, en de Te Paki sand dunes. Deze zijn best hoog.

Van de noordelijke oostkust zijn we naar de noordelijke westkust gegaan. Vanuit Dargaville (kumara hoofdstad van Nieuw Zeeland) hebben we de zogenaamde Kauri Coast bezocht. Eindelijk een ´echt´ bos waar zowaar daadwerkelijk kauri's in staan. En als je er dan toch bent loop je natuurlijk ook even langs de grootste en langs de dikste (en tevens een na grootste) kauri. Wel vooraf je slippers besproeien met een chemisch goedje om kauri dieback te voorkomen. Deze ziekte wordt veroorzaakt door een of ander onvriendelijk organisme wat onder je schoenzolen kan meereizen en vervolgens die grote kauri woudreuzen kaal maakt, om ze uiteindelijk het loodje te laten leggen.

Na het bekijken van de favoriete Kiwi (met name Aucklanders) vakantiebestemmingen konden we afdalen naar Rotorua. Ook wel Sulphur City genoemd. Er hangt iets vreemds in de lucht. Een licht penetrante geur. Iets van net beginnende rotte eieren. Het is verbazingwekkend om te zien dat Rotorua relatief groot is. Je hebt veel restaurants met terrasjes. Maar ja, als de wind net verkeerd staat, smaakt je maaltijd toch net even anders.

Het gebied wordt gekenmerkt door vulkanische activiteit. Dit heeft als resultaat dat er verschillende hot pools, mud pools, acid lakes, geisers, etc. etc. in de buurt zijn. Er zijn verschillende parken die je, na een forse entree te hebben betaald, kunt bezoeken. Enigszins ziekelijk hoogtepunt wat betreft commercialiteit is toch wel Wai-O-Topu. Hier bevindt zich de Lady Knox Geiser, die dagelijks keurig om 10:15 uur uitbarst. Wil je weten hoe, kijk in onze video sectie: http://rinseenilse.reismee.nl/videos/

Hier staan ook wat andere filmpjes, tenminste, als het internet zo meteen doet wat wij willen dat het gaat doen.

Overigens was de rest van dat park wel heel gaaf, met Devil's Bath (fel geelgroen meer, alsof hier de vulling voor van die gele markeerstiften vandaan komt), de Champagne pool (een ondiepe plas hevig stomend blauw water met een rood randje en een temperatuur rond de 100 graden) en het Painter's Palette (zoals de naam doet vermoeden een boel kleine, verschillend gekleurde plasje die aan een schilders palet doen denken).

Na Rotorua zijn we doorgegaan naar de nog veel heftigere zwavellucht van White Island, een actieve vulkaan. Gelukkig kregen we er een gasmaskertje bij. Wel heel gaaf om op een vulkaan rond te lopen, met allerlei pruttelende poeltjes van water of modder, heftig stomende gaten in de grond en rotswanden. We hebben een stukje langs de krater gewandeld. Uiteraard met de veiligheidshelm op.

Tijd voor een verhaaltje

Inmiddels zitten we in suburbia, ergens in een voorstadje van Auckland genaamd Henderson. We zitten in het AK motel met heel schattige eigenaren die hier al drie jaar zitten en geen idee lijken te hebben wat ze precies willen met dit toch best wel grote motel. We zien bijna geen andere gasten, maar de eigenaren zijn echt super attent. We mogen bijvoorbeeld de bar en bedrijfskeuken gebruiken om onze ontbijtjes en diners in elkaar te zetten. Of als we net met onze wijnfles en twee suffe glazen uit onze kamer ons nestelen in de ‘ontbijtruimte', klaar om dit verhaaltje te typen, komen ze aan met twee prachtige wijnglazen. Het aparte is echter dat je eerst steeds het gevoel hebt dat je iets verkeerds doet, wanneer ze ineens vanachter de receptie vandaan komen en bijna geruisloos in onze richting lopen. Er wordt niks gezegd, maar ineens gaan de lampen voor je aan of houden ze twee wijnglazen voor je vast. Maar misschien is hun engels niet heel goed (het is een Aziatische familie die de boel runt), wie zal het zeggen. Het heeft wel iets bijzonders en is in ieder geval erg lief. Maar goed. Inmiddels is het woensdagavond, 22 december. En wat hebben we eigenlijk gedaan sinds ons vertrek 1 december. Beetje Singapore, beetje Melbourne, en daarna landen in Auckland, Nieuw-Zeeland. Daar hebben we gepoogd een auto te kopen, maar blijkbaar is de backpacker scene vooral gericht op busjes. Een normale station wagon is amper te koop. En als je op maandag aankomt ga je echt niet tot zaterdag of zondag wachten tot de car market voor normale mensen is. Binnen die tijd heb je Auckland echt wel gezien. Het is een beetje vergelijkbaar met een groot dorp. Dus, uit pure nood, EN met de goede tip van collega Marleen R. zijn wij richting car rental bedrijfje Scotties getogen, alwaar wij direct de papieren hebben getekend en sindsdien rondrijden in een mooie witte Mazda Capella (de station wagons waren op, maar we hebben wel een grotere auto met fatsoenlijke kofferbak gekregen tegen de prijs van een kleintje, die waren namelijk ook op). We zijn vooral heel blij dat we geen rental hebben waar dat met koeienletters op staat, of een minivan, of nog erger, zo'n grote Maui campervan. Voordeel van Auckland is trouwens wel dat ze over een aantal outdoor winkels beschikken, alwaar we onszelf hebben voorzien van wat camping gear. (Ja Sebas, deze yuppen zijn nu ook trotse eigenaar van een tentje! ;) Erg prettig waren de kortingen variërend van 40 tot 70%. Schijnt iets van doen te hebben met de kerstgekte die toen van start ging.

Ondertussen probeerden we in Auckland ook een paar daagjes Great Barrier island te regelen, samen met onze auto. We dachten extra goedkoop uit te zijn bij het geweldige bedrijf Sealink, die korting geeft op de ferry trip als je ook de accommodatie via hun regelt. Na drie dagen wachten en nog steeds geen bevestiging hebben we Auckland maar verlaten, in de hoop dat Sealink ons wel mobiel zou laten weten of ons tripje wel of niet door kan gaan (manjana, manjana). Het moest namelijk allemaal net voor de kerst gebeuren, en ook Great Barrier schijnt zo'n ‘Aucklandse vakantiebestemming' te zijn.

Vanuit Auckland zijn we naar het Coromandel peninsula gegaan, omdat we ons door Hamish (een echte Kiwi) hebben laten vertellen dat je daar met Kerst niet meer wilt zijn wegens de massale volksverhuizing van Aucklanders die kant op. En omdat het daar ook erg mooi schijnt te zijn. Het was inderdaad erg mooi. Volgens onze bijbel (de Lonely planet dus) zou de westkant van het peninsula nog wel eens wat regen ontvangen, de oostkant daarentegen zou stralend zonnig zijn. Het leek ons dus verstandig om maar met west te beginnen. Daar was het zo zonnig dat we er zelfs verbrand zijn. Dat ging dus goed. Inmiddels zitten we keurig aan de Nivea factor 30+ en hebben we inmiddels ook maar een 50+ versie aangeschaft. We hebben wat leuke wandelingen gedaan waaronder de Kauri Block walk (waar geen kauri te zien was omdat ze jaren geleden al allemaal gekapt zijn) en een 15-minuten durende wandelingen naar een lookout, wat een drie uur durende wandeling werd (return). De lookout was overigens wel erg mooi. Bij terugkomst op de car park bleek dat we de verkeerde ingang van het wandelpad hadden genomen, en drie uur lang zwaar illegaal op iemands eigen terrein hebben lopen rondbanjeren (dat bordje hadden we over het hoofd gezien). De westkant van het peninsula bleek een stuk regenachtiger dan verwacht. En als het regent wordt je nat, dus kun je net zo goed naar Hot Pool Beach gaan. Het werkt als volgt. Tijdens laag tij graaf je een gat in het strand in de hoop een warm water stroom te raken. Wanneer je goed zit graaf je verder en maak je je eigen hot pool. Helaas was er recentelijk zoveel strand weggeslagen dat het schier onmogelijk bleek om je eigen hot pool te maken, zonder dat deze direct weer werd stukgeslagen door het koude zeewater. Als troost zijn we daarna naar The Lost Spring gegaan, een spa waar je (betaald) in een hot pool kon zitten. Nog steeds in de regen. Heerlijk.

Twee dagen voor ons beoogd vertrek naar Great Barrier Island hebben we eindelijk Stacey (de enige operator bij Sealing die schijnt te weten dat we daar iets proberen te boeken) te pakken gekregen. Na bijna dagelijkse belpogingen. Ilse kent inmiddels de tune van het ‘in de wacht' bandje uit haar hoofd. Gelukkig had Stacey goed nieuws; we konden mee met de ferry en er was ook plek in de lodge (waar maar twee koppels tegelijkertijd kunnen verblijven). Hoera!

Great Barrier Island. 4,5 uur op een boot met enige golven, waardoor je lichtelijk groen ziend besluit om maar in de auto te gaan pitten. Het was ook vroeg; 6.00 op de werf klaar staan om ingeladen te worden. Great Barrier kenmerkt zich door het totale gebrek aan stroom, tenzij je die zelf opwekt met je zonnepanelen (die iedereen lijkt te hebben) of door je dieselgenerator een paar uurtjes te laten draaien (die ook iedereen lijkt te hebben). En daarnaast schijnt er een watergebrek te zijn. Normaal dan, wat nu kwam het regenwater met bakken uit de lucht. We hebben drie dagen nattigheid gevoeld. Dusdanige stortbuien dat ons kamertje last kreeg van lekkage. En wat doe je als het keihard regent? Dan loop je, met zwemoutfit plus regenjas (anders was het te koud), 45 minuutjes naar de Hot pool. Als je op de juiste plek ging zitten was deze best aangenaam warm. En dat midden in het bos. En gratis. Begint ook een beetje een traditie te worden, die hot pool dan J.

Verder is Great Barrier leuk voor walks (met behoorlijk wat stream crossings: schoenen aan/ schoenen uit, of zoals Rinse over de stenen, of er net naast) en voor het uitzicht. Vooral dat van Windy Lookout. Drie pogingen op verschillende dagen en tijdstippen resulteerden in uitzichten variërend van helemaal wit tot bijna helemaal wit. En dan was er natuurlijk ook nog het slipper-incident. Rinse legde zijn Eos aan om een foto van World press formaat te maken, maar verloor al behendig over een hekje springend zijn slipper die met een sierlijke zwieper de afgrond in dook. Even dachten we de slipper voorgoed kwijt te zijn, maar dankzij onze survival skills die we in Kiwi land hebben geleerd (omdat we tijdens een easy walk weer eens wat niet bestaande bewegwijzering hebben gemist en dwars door de bush lopen), is het ons al boom- en beenhangend de slipper toch te redden.

Wat inmiddels opvalt is dat Kiwi's erg van de eco en de organisch zijn, en een enorme hekel hebben aan possums en ratten. Ieder bos waar je komt ligt wel een pakketje gif of een val, of de combinatie daarvan op deze diertjes te wachten.

Haai

Welkom oponze reislog! Dit is waar we wel zijn.

Standaard tekst van de provider: 'Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waarweons bevinden en waarwe zijn geweest!'

In het echt komt het hier op neer: als we zin hebben, tijd hebben of geld over hebben (of een mazzeltje hebben zoals nu met gratis wifi) dan zetten we misschien wat info op deze site. Onze core business is nu natuurlijk reizen.

Laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Groetjes,

Rinseen Ilse