Inmiddels zitten we in suburbia, ergens in een voorstadje van Auckland genaamd Henderson. We zitten in het AK motel met heel schattige eigenaren die hier al drie jaar zitten en geen idee lijken te hebben wat ze precies willen met dit toch best wel grote motel. We zien bijna geen andere gasten, maar de eigenaren zijn echt super attent. We mogen bijvoorbeeld de bar en bedrijfskeuken gebruiken om onze ontbijtjes en diners in elkaar te zetten. Of als we net met onze wijnfles en twee suffe glazen uit onze kamer ons nestelen in de ‘ontbijtruimte', klaar om dit verhaaltje te typen, komen ze aan met twee prachtige wijnglazen. Het aparte is echter dat je eerst steeds het gevoel hebt dat je iets verkeerds doet, wanneer ze ineens vanachter de receptie vandaan komen en bijna geruisloos in onze richting lopen. Er wordt niks gezegd, maar ineens gaan de lampen voor je aan of houden ze twee wijnglazen voor je vast. Maar misschien is hun engels niet heel goed (het is een Aziatische familie die de boel runt), wie zal het zeggen. Het heeft wel iets bijzonders en is in ieder geval erg lief. Maar goed. Inmiddels is het woensdagavond, 22 december. En wat hebben we eigenlijk gedaan sinds ons vertrek 1 december. Beetje Singapore, beetje Melbourne, en daarna landen in Auckland, Nieuw-Zeeland. Daar hebben we gepoogd een auto te kopen, maar blijkbaar is de backpacker scene vooral gericht op busjes. Een normale station wagon is amper te koop. En als je op maandag aankomt ga je echt niet tot zaterdag of zondag wachten tot de car market voor normale mensen is. Binnen die tijd heb je Auckland echt wel gezien. Het is een beetje vergelijkbaar met een groot dorp. Dus, uit pure nood, EN met de goede tip van collega Marleen R. zijn wij richting car rental bedrijfje Scotties getogen, alwaar wij direct de papieren hebben getekend en sindsdien rondrijden in een mooie witte Mazda Capella (de station wagons waren op, maar we hebben wel een grotere auto met fatsoenlijke kofferbak gekregen tegen de prijs van een kleintje, die waren namelijk ook op). We zijn vooral heel blij dat we geen rental hebben waar dat met koeienletters op staat, of een minivan, of nog erger, zo'n grote Maui campervan. Voordeel van Auckland is trouwens wel dat ze over een aantal outdoor winkels beschikken, alwaar we onszelf hebben voorzien van wat camping gear. (Ja Sebas, deze yuppen zijn nu ook trotse eigenaar van een tentje! ;) Erg prettig waren de kortingen variërend van 40 tot 70%. Schijnt iets van doen te hebben met de kerstgekte die toen van start ging.

Ondertussen probeerden we in Auckland ook een paar daagjes Great Barrier island te regelen, samen met onze auto. We dachten extra goedkoop uit te zijn bij het geweldige bedrijf Sealink, die korting geeft op de ferry trip als je ook de accommodatie via hun regelt. Na drie dagen wachten en nog steeds geen bevestiging hebben we Auckland maar verlaten, in de hoop dat Sealink ons wel mobiel zou laten weten of ons tripje wel of niet door kan gaan (manjana, manjana). Het moest namelijk allemaal net voor de kerst gebeuren, en ook Great Barrier schijnt zo'n ‘Aucklandse vakantiebestemming' te zijn.

Vanuit Auckland zijn we naar het Coromandel peninsula gegaan, omdat we ons door Hamish (een echte Kiwi) hebben laten vertellen dat je daar met Kerst niet meer wilt zijn wegens de massale volksverhuizing van Aucklanders die kant op. En omdat het daar ook erg mooi schijnt te zijn. Het was inderdaad erg mooi. Volgens onze bijbel (de Lonely planet dus) zou de westkant van het peninsula nog wel eens wat regen ontvangen, de oostkant daarentegen zou stralend zonnig zijn. Het leek ons dus verstandig om maar met west te beginnen. Daar was het zo zonnig dat we er zelfs verbrand zijn. Dat ging dus goed. Inmiddels zitten we keurig aan de Nivea factor 30+ en hebben we inmiddels ook maar een 50+ versie aangeschaft. We hebben wat leuke wandelingen gedaan waaronder de Kauri Block walk (waar geen kauri te zien was omdat ze jaren geleden al allemaal gekapt zijn) en een 15-minuten durende wandelingen naar een lookout, wat een drie uur durende wandeling werd (return). De lookout was overigens wel erg mooi. Bij terugkomst op de car park bleek dat we de verkeerde ingang van het wandelpad hadden genomen, en drie uur lang zwaar illegaal op iemands eigen terrein hebben lopen rondbanjeren (dat bordje hadden we over het hoofd gezien). De westkant van het peninsula bleek een stuk regenachtiger dan verwacht. En als het regent wordt je nat, dus kun je net zo goed naar Hot Pool Beach gaan. Het werkt als volgt. Tijdens laag tij graaf je een gat in het strand in de hoop een warm water stroom te raken. Wanneer je goed zit graaf je verder en maak je je eigen hot pool. Helaas was er recentelijk zoveel strand weggeslagen dat het schier onmogelijk bleek om je eigen hot pool te maken, zonder dat deze direct weer werd stukgeslagen door het koude zeewater. Als troost zijn we daarna naar The Lost Spring gegaan, een spa waar je (betaald) in een hot pool kon zitten. Nog steeds in de regen. Heerlijk.

Twee dagen voor ons beoogd vertrek naar Great Barrier Island hebben we eindelijk Stacey (de enige operator bij Sealing die schijnt te weten dat we daar iets proberen te boeken) te pakken gekregen. Na bijna dagelijkse belpogingen. Ilse kent inmiddels de tune van het ‘in de wacht' bandje uit haar hoofd. Gelukkig had Stacey goed nieuws; we konden mee met de ferry en er was ook plek in de lodge (waar maar twee koppels tegelijkertijd kunnen verblijven). Hoera!

Great Barrier Island. 4,5 uur op een boot met enige golven, waardoor je lichtelijk groen ziend besluit om maar in de auto te gaan pitten. Het was ook vroeg; 6.00 op de werf klaar staan om ingeladen te worden. Great Barrier kenmerkt zich door het totale gebrek aan stroom, tenzij je die zelf opwekt met je zonnepanelen (die iedereen lijkt te hebben) of door je dieselgenerator een paar uurtjes te laten draaien (die ook iedereen lijkt te hebben). En daarnaast schijnt er een watergebrek te zijn. Normaal dan, wat nu kwam het regenwater met bakken uit de lucht. We hebben drie dagen nattigheid gevoeld. Dusdanige stortbuien dat ons kamertje last kreeg van lekkage. En wat doe je als het keihard regent? Dan loop je, met zwemoutfit plus regenjas (anders was het te koud), 45 minuutjes naar de Hot pool. Als je op de juiste plek ging zitten was deze best aangenaam warm. En dat midden in het bos. En gratis. Begint ook een beetje een traditie te worden, die hot pool dan J.

Verder is Great Barrier leuk voor walks (met behoorlijk wat stream crossings: schoenen aan/ schoenen uit, of zoals Rinse over de stenen, of er net naast) en voor het uitzicht. Vooral dat van Windy Lookout. Drie pogingen op verschillende dagen en tijdstippen resulteerden in uitzichten variërend van helemaal wit tot bijna helemaal wit. En dan was er natuurlijk ook nog het slipper-incident. Rinse legde zijn Eos aan om een foto van World press formaat te maken, maar verloor al behendig over een hekje springend zijn slipper die met een sierlijke zwieper de afgrond in dook. Even dachten we de slipper voorgoed kwijt te zijn, maar dankzij onze survival skills die we in Kiwi land hebben geleerd (omdat we tijdens een easy walk weer eens wat niet bestaande bewegwijzering hebben gemist en dwars door de bush lopen), is het ons al boom- en beenhangend de slipper toch te redden.

Wat inmiddels opvalt is dat Kiwi's erg van de eco en de organisch zijn, en een enorme hekel hebben aan possums en ratten. Ieder bos waar je komt ligt wel een pakketje gif of een val, of de combinatie daarvan op deze diertjes te wachten.